|
| Nederlands |
|
|
Voor mij vertrok de reis naar St. Gallen eigenlijk al een dagje eerder. Een dag eerder was ik, direct na mijn werk, naar Frankfurt gereden. De volgende dag zou immers, voor het krieken van de dag, een bus ons van Frankfurt naar St. Gallen brengen. Vroeg was het zeker. Samen met Frank hebben we wat tafels en stoelen buiten gezet bij Zwischendurch, de ontmoetingsplek voor de TNS night skate. Even op de markt, die net openging, nog wat onbijt benodigdheden gekocht (bananen) en we waren klaar voor de ontvangst van de andere skaters die ook met ons mee zouden gaan naar St. Gallen. Er waren twee groepen: de die hards die alleen de one eleven inline challenge (111 kilometers skaten door het Zwitserse land) gingen rijden, en er was een groep die na de 111 km er nog een extra dagje skaten aan had aangeplakt. Ik behoorde tot de laatste groep. |
|
Al snel kwam ik allemaal bekende mensen tegen en heb ik me lopen vergapen aan de nieuwste ontwikkelingen en rariteiten op skate gebied. Nog grotere wielen, hulpmotoren en nog exotischere materialen. En een heel gaaf race pakje van de one eleven inline challenge. Na het verkennen van de beurs in het regelen van de inschrijving was het natuurlijk tijd om de skates in Tip-Top conditie te brengen. De potten smeerolie, WD 40 en de wielen met nog minder weerstand en met nog meer grip waren in ieders gedachten en handen bij de voorbereiding. |
 |
 |
|
Maar de sfeer werkt eigenlijk best wel aanstekelijk, en je ziet wel. Als het niet meer gaat kan je altijd instappen in een bus of je laten meeslepen. Dat hadden we de dag er voor al in de video's gezien dat de Zwitsers kwa dienstverlening bijzonder waren. Samen heb ik met wat andere fanatiekelingen wat opwarm rondjes lopen draaien. En dan het startvak in en wachten, wachten op het startschot. Toen het startschot gevallen waren we los. Ik had me voorgenomen om lekker rustig te rijden, om even in gesprek te gaan met het asfalt zo gezegd. Maar ja. Het ging eigenlijk best wel lekker, ik voelde me goed, en het eerste stuk ging ook licht glooiend naar beneden. Eigenlijk betekende dat dat we heerlijk in een treintje naar beneden knalden door St. Gallen. Eigenlijk kan je je niks beters voorstellen op een ochtend. De zon die langzaam omhoogkroop door het berglandschap maakte van de start een alleen nog maar een groter feest. |
 |
 |
 |
Al snel had ik me aangesloten bij een aantal treintjes en reden we door het glooiende landschap, lekker naar beneden. Natuurlijk leer je ook leuke dingetjes tijdens z'on tocht. Een van die dingen die ik bij heb geleerd was het downhillen. Je gaat door je knieen heen, diep, en iemand komt achter je rijden, die gaat ook diep zitten en die duwt je zodat je samen nog harder naar beneden gaat. Ja en dat kan je ook in een treinvorm doen. 't lijkt wat vreemd, maar het is wel lekker. Toch zijn er ook stukken waar ik dat niet zo snel zou doen. Er zitten forse, en ook wat langere downhill stukken bij (9%-12% afdaling). De organisatie heeft hier remmatten neer gelegd waar je over heen kan rollen en dat je door die matten wat wordt afgeremd. Maar sommige mensen lijken dat niet nodig te hebben en knallen met een 60 tot 80 km/h naar beneden. Natuurlijk geeft dat leuke taferelen voor de toeschouwers, vooral wanneer je als skater rechtdoor vliegt het maisveld in, in plaats van rechtsaf de weg volgt. |
 |
De toeschouwers waren in grote getalen aanwezig. Inclusief de koebellen, milka koeien, een het vertrouwde hop-hop. En zeg me wat is nu mooier om eerst door een licht glooiend landschap heen te rijden en dan een "karakterestiek" Zwitsers dorpje binnen te rijden waar je aangemoedigd wordt door je Zwitserse fans? Tot mijn verrassing had ik ineens iets van 60 km gereden voordat ik er erg in had. Het ging erg lekker. Dit was ook niet in de laatste plaats te danken aan de verzorging. De organisatie had hier goed over nagedacht. Bij de drinkposten kon je kiezen uit water, energiedrank en appelsap. Daarnaast werden nog zaken als bananen en natuurlijk chocola aangeboden door al dan niet skatende helpers. Nee niet in een bekertje waar de helft uit vliegt als je het pakt, maar zoals het hoort in een bidon of in een flesje. |
 |
| Dank zij het heerlijke asfalt, de mooie omgeving en de vele treintjes waar je lekker aan kon koppelen tikten de kilometers in rap tempo onder m'n wielen weg. Al ging het op een gegeven moment wel iets zwaarder. We gingen weer omhoog. In Zwitserland noemen ze het ritme brekers. Nou dat doet het zeker: het breken van m'n ritme. Kijk het was warm mooi weer. Ik zat heel goed in m'n tijd en ik had het op een gegeven moment even gehad. Daarom heb ik even een stop gemaakt om de tourist uit te hangen (en even zitten was eigenlijk best wel fijn). Ja voor iemand die uit het vlakke Nederland komt is het toch even afzien dat de weg omhoog loopt. |  |
 |
 |
 |
Maar ja, we gaan het natuurlijk wel afmaken die 111 kilometers, het was mijn eer te na om op te geven. En d'r is ook niks mee om gewoon lekker moe te zijn en zo de berg weer op te rijden. Je vertrouwen stijgt dan ook enorm als je merkt dat je steeds dichter bij St. Gallen komt en je bordjes begint te zien van "noch 5 km". Even aanzetten dan maar, en de verborgen reserves aanspereken. Nog even nog meer reserves opzoeken en dan komt de finish in zicht. Ja we hebben het gered. En ook nog met een glimlach ook. |
|
Terug naar het sport complex om de oorkonde te halen en het presentje. Na al mijn inspanningen vond ik eigenlijk dat ik wel z'on strak pakkie van de One Eleven inline Challenge, St. Gallen had verdiend. De organisatie was het hier niet helemaal mee eens en vonden dat ik gewoon moest betalen. Affin een aantal Zwitserse franken armer, maar nu een outfit rijker.
Na de race is het tijd voor ontspanning. Boven St. Gallen is een groot natuurbad waar je heerlijk kunt dobberen in het water.
Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Al snel lagen we in het zonnetjeofgewisseld door een lekker stukje dobberen. De sportieve inspanning was geleverd. Dus mocht het bier ook weer vloeien. Zulks geschiedde dan ook in verantwoorde hoeveelheden. Die nacht heerste er ook weer een serene rust in ons base camp. Na alle vermoeiingen was het waarschijnlijk nog stiller als de nacht er voor. Ik heb er niet opgelet, ik was een van de velen die meehielpen met de stilte. |
 |
 |
 |
 |
Op onze rustdag stond de wekker, zoals het hoort niet zo gek vroeg. We namen allemaal goed de tijd om eens lekker uit te rekken en te genieten van de zonnestralen die door de ramen van ons base-camp kwamen vallen. Tijdens het ontbijt werd de race van de vorige dag besproken. Daarna was de tijd aangebroken om ons slaapzakje op te rollen en te doen wat een skater hoort te doen na een vermoeiende skate dag : skaten. |
 |
Langs de Bodensee lopen een paar heerlijke skate en fietspaden waar je als skater natuurlijk een ding mee kan doen: er van genieten. We hebben een rustig tochtje gedaan. Met aan de ene kant het water van de bodensee, onder de wielen het heerlijke asfalt en aan de andere kant het mooie glooiende landschap. Dit heeft bij mij een hele mooie indruk achtergelaten. Bij Konstanz, gelegen aan de Bodensee, rolden we over de Zwitserse grens Duitsland in. |  |
| Zwitserland heb ik ontdekt als skate land. Die heuvels, daar komen we wel overheen. En eigenlijk gaan de skate paden in Zwitserland over het algemeen naar beneden. Ik heb nu een basis tijd neergezet in de Inline One Eleven. Een stemmetje in mezelf zegt dan ook dat die tijd stukken beter kan. De komende tocht wil ik ook zeker meemaken om die tijd eens serieus scherper te zetten. En verder wil ik nog eens wat beter om me heen kijken, want er was daar zoveel te zien dat ik nog een, maar waarschijnlijk meerdere keren, nodig heb om alles te zien en mee te maken. De combinatie van een stevige inspanning, het rustig rollen langs de Bodensee en het luieren aan het water, is een ideale besteding van een weekeinde in de zomer. Verder geeft het rijden van een 111 kilometer (eingelijk waren het 113.6 kilometers) toch wel een zekere voldoening. Je kan kijken op de kaart en een serieus stuk kaart aanwijzen en zeggen : "dit heb ik geskate". Kortom een heerlijke ervaring waar ik voorlopig nog niet genoeg van heb. |  |